Ikaw Ang Sarili Mong Tula

Para sa mga tinikom ang bibig sa pagsasalita, at sinupil ng lipunan ang kakayahan ng anumang pwersang natural at sosyal.

Hindi ka buhay nang walang sambitla. Maraming mukha ang tula; ito ay salinan man ng indayog, ng ritmo, ng linya, ng bilang, ng pag-ibig. Hindi baduy ang pag-ibig. Hindi baduy ang paksang emosyon. Hindi kailanman katawa-tawa ang maging bahagi at mukha ng katotohanan.

Magsulat hangga't nananalaytay ang kalooban. Hangga't tinitibok ng sarili ang pangangailangan ng alay ng mga salita. Sa likod ng bawa't metaporang tinuturan ang nangagsigaw na mga dasal at pagnanais.

Gawin itong tula bilang kasangkapang mapag-unawa't magpapalaya ng diwa, ng daing, ng panaghoy--para sa sarili, para sa nakararami. Na sa bawa't pagbuo ng sandigang sambitla ay ang paglikha ng espasyo ng mga gaan at pasakit; at dito man ay ang walang-humpay sa dugo't pawis kung sumipsip, daluyong man ito ng mga sikhay at hapis, ito pa rin ay isang dalampasigan ng isip.


Maging kasinlaya ng mga salitang binigkas ng damdamin. 

Ikaw ang sarili mong tula.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Kahit Saan (tula ni José Corazón de Jesús)

Image
Kung sa mga daang nilalakaran mo, may puting bulaklak ang nagyukong damo na nang dumaan ka ay biglang tumungo tila nahihiyang tumunghay sa iyo. . . Irog, iya’y ako! Kung may isang ibong tuwing takipsilim, nilalapitan ka at titingin-tingin, kung sa iyong silid masok na magiliw at ika’y awitan sa gabing malalim. . . Ako iyan, Giliw! Kung tumingala ka sa gabing payapa at sa langit nama’y may ulilang tala na sinasabugan ikaw sa bintana ng kanyang malungkot na sinag ng luha Iya’y ako, Mutya! Kung ikaw’y magising sa dapit-umaga, isang paruparo ang iyong nakita na sa masetas mong didiligin sana ang pakpak ay wasak at nanlalamig na. . . Iya’y ako, Sinta! Kung nagdarasal ka’t sa matang luhaan ng Kristo’y may isang luhang nakasungaw, kundi mo mapahid sa panghihinayang at nalulungkot ka sa kapighatian. . . Yao’y ako, Hirang! Ngunit kung ibig mong makita pa ako, akong totohanang nagmahal sa iyo; hindi kalayuan, ikaw ay tumungo sa lumang libinga’t doon, asahan mong. . . magkikita tayo!
Read more

acrostic poem

Image
" A las, 'tis life, 'tis life, I adore!" My ironic interjection. H eir of my springtime, hold this precious gem I finely made. R each me out as I feel it--my metamorphosis. I now am in my redirection; " A nd I shall put you in my red pouch," you said. "akin to my luscious lips." M an of my dreams, my spring, would you let me give you tulips? E nchanted as I speak before you, how could it possible for this life to bear this creature? M y Lord, from my suppressed life that I have put in minuscule, M aximize, I maximize! They grow, I perceive it from here.  A s I take a glance, I shall appreciate this blessed place anew!  N o place could precede this--series of my transformations. U topia, I had not seen you for a very long time! E ach day, I wonder how could you be this attainable? " L ove wanders," they speak in their customary living. Therefore, I express my serendipity! O , apostrophe, from Earth, I admire your unfathomable-yet-fathomabl...
Read more